rasy psów myśliwskich


 

Stara rasa psów gończych odtworzona przez Józefa Pawłusiewicza, którego rodzina, osiadła w Bieszczadach, polowała z nimi od kilku pokoleń. Rasa od 2005 roku jest zarejestrowana wstępnie przez FCI. Dzięki dużym walorom łowieckim nie tylko wróciły do łask, ale stały się cenionymi psami myśliwskimi. Jak wszystkie gończe posiadają świetny wiatr dolny. Są silne i wytrwałe. Z natury łagodne, bywają bardzo nieufne w stosunku do obcych. Użytkowane jako dzikarze i jako doskonałe tropowce, nie ustępują posokowcom. Mogą pracować w najtrudniejszych warunkach terenowych i nie przeszkadza im gruba pokrywa śniegu. krótki włos nie wymaga specjalnej pielęgnacji.

Źródło: Kynologia Łowiecka. Podręcznik, praca zbiorowa, Oficyna Wydawnicza FOREST i Zarząd Główny PZŁ, Warszawa 2013

 


 

Współczesne ogary są rasą odtworzoną przez pułkownika Piotra Kartawika z psów sprowadzonych przez niego w latach sześćdziesiątych z Litwy i Białorusi, gdzie przetrwały one najdłużej. W przeszłości użytkowane były one jako typowe gończe do szukania i pogoni zwierza w środowisku leśnym. Niezbyt szybkie, ale za to obdarzone doskonałym dolnym wiatrem, „żelaznymi” nogami, siłą, pasją i wytrwałością były bardzo cenionymi psami myśliwskimi. Podlegają próbom pracy.

Źródło: Kynologia Łowiecka. Podręcznik, praca zbiorowa, Oficyna Wydawnicza FOREST i Zarząd Główny PZŁ, Warszawa 2013

 


 

Wytrzymały i ciężko pracujący pies wyhodowany, by polować na dzikie ptactwo, co wyjaśnia dlaczego golden retriever jest zawsze gotowy pływać, bez względu na pogodę. Sporna jest kwestia pochodzenia tej rasy, ale z pewnością jej powstanie można przypisać wysiłkom lorda Tweedmoutha w połowie XIX w., który to połączył geny flat-coated retrievera, bloodhounda oraz wodnych spanieli. W rezultacie powstał pies o naturalnym instynkcie myśliwskim i wyostrzonym zmyśle powonienia. Jest to łagodny, ufny pies o dobrze rozwiniętym poczuciu lojalności, niezwykle cierpliwy w stosunku do dzieci. Jest doskonałym psem do pracy i zabaw w wilgotnym i zimnym klimacie. Od czasu swego debiutu na wystawie w 1908 r., popularność golden retrievera stale rośnie i obecnie pies ten cieszy się ustaloną renomą na całym świecie.

Źródło: "Księga psów", David Taylor, Warszawa 1994

 


 

Ten najbardziej popularny ze wszystkich retrieverów jest ceniony ze względu na swą wszechstronność. Często wykorzystywany jest w policji, a także jako pies przewodnik dla niewidomych. Labrador zalicza się również do wspaniałych myśliwych polujących zarówno w wodzie jak i na lądzie. Rasa ta pojawiła się na wybrzeżu Nowej Funlandii, gdzie psy te trenowano do przenoszenia rybackich sieci po ściętej lekko lodem wodzie. Pierwszym, który nazwał te psy labradorami był w 1887 r. lord Malmesbury. Rasa ta zalicza się do łagodnych lojalnych, zrównoważonych, inteligentnych i niezwykle oddanych dzieciom. Obdarzone doskonałym węchem labradory wykorzystywane były w obu wojnach światowych do wykrywania min. Jako psy policyjne używane są dziś przy tropieniu narkotyków, ale ich węch świetnie sprawdza się również w tropieniu zwierzyny.

Źródło: "Księga psów", David Taylor, Warszawa 1994

 

 

Wyżeł niemiecki krótkowłosy jest najpopularniejszym i najczęściej użytkowanym przez naszych myśliwych wyżłem. Jest psem, który zrobił karierę światową. Ma doskonały wiatr górny i niezły dolny. Obdarzony jest dużą pasją łowiecką, włącznie z ciętością w stosunku do drapieżników. W polu pracuje dynamicznym galopem, z wysoko niesioną głową. Wystawia twardo, mniej dynamicznie, ale w stylu pointera. Sekunduje wystawiającemu partnerowi. Zwietrzywszy zwierza, nie przychodzi natychmiast z galopu do stójki, ale ściga kilka czy kilkanaście metrów. Nieźle bobruje w szuwarach i dobrze aportuje zarówno z lądu, jak i wody. Można go używać do wyparowywania zwierzyny z gęstych krzewów. Wykorzystując dolny wiatr szkoli się go jako tropowca. Jest psem użytkowanym najczęściej wielo- i wszechstronnie. Uchodzi za psa zrównoważonego, kontaktowego i dość łatwego do ułożenia. Bywają jednak osobniki nadmiernie samodzielne. Jest przyjacielem wszystkich ludzi, ale przywiązuje się tylko do swego pana. Może być trzymany w mieszkaniu pod warunkiem stworzenia mu możliwości codziennego wybiegania się. Podlega próbom pracy.

Źródło: Kynologia Łowiecka. Podręcznik, praca zbiorowa, Oficyna Wydawnicza FOREST i Zarząd Główny PZŁ, Warszawa 2013

 


 

Tą elegancką rasę urodzonych myśliwych cechują wybitne zdolności do polowań na otwartej przestrzeni. Hoduje się je ze względu na umiejętność tropienia, wystawiania i aportowania zwierzyny. Początki rasy sięgają średniowiecza, kiedy to przodkowie tego węgierskiego narodowego psa mieli towarzyszyć hordom Madziarów, które, przemieszczając się przez Europę, dotarły na Węgry ok. 1000 r. Vizsla zalicza się do niezwykle aktywnych psów o łagodnym, inteligentnym, posłusznym i bardzo uczuciowym charakterze. Łatwo poddaje się tresurze i odznacza się dużym wigorem.

Źródło: "Księga psów", David Taylor, Warszawa 1994

 


 

Duży, szary pies ceniony za wszechstronne umiejętności myśliwskie. Początkowo przedstawicieli tej rasy używano do polowania na grubego zwierza, jak wilki, niedźwiedzie czy dziki, później przystosowano je do tropienia i aportowania ptactwa. Weimaraner pojawił się dopiero na początku XIX w. Wyhodowano go w wyniku krzyżówki bloodhounda z wieloma psami myśliwskimi na dworach szlachty Wielkiego Księstwa Weimarskiego. Kiedy w wyniku rozwoju cywilizacji wymarła w Niemczech gruba zwierzyna, przystosowano go do wystawiania podczas polowań na ptactwo. Chodź weimaraner nie był wyłączną własnością szlachty, jego hodowla podlegała ścisłej kontroli i do lat 30. była zakazana poza granicami Niemiec. Psy te są posiadaczami jedynej w swoim rodzaju szarej maści oraz szlachetnego charakteru, dzięki czemu zdobyły serce wielu miłośników myślistwa, pragnących trzymać psy o wielkiej indywidualności i stylu. Rasa ta stała się bardzo popularna w Wielkiej Brytanii, jak i w Stanach Zjednoczonych.

Źródło: "Księga psów", David Taylor, Warszawa 1994

 


 

Jamniki to dzielne, pełne animuszu zwierzęta, które w pogoni za ofiara odznaczają się ogromną wytrwałością i wytrzymałością. Po niemiecki Dachshund oznacza „psa na borsuki”. Wizerunki psów przypominających jamniki pojawiały się już na ścianach staroegipskich świątyń, a ich figurki znaleziono w Meksyku, Grecji, Peru i Chinach; są jednak zwolennicy teorii, którzy uważają, ze jamnik jest rasą czysto germańską, ponieważ podczas wykopalisk w licznych rzymskich osadach na terenie Niemczech odnaleziono szczątki zbliżone do jamnika. Istnieje dziewięć odmian tej rasy: krótkowłose, długowłose, szorstkowłose i wszystkie trzy w trzech typach wielkości: standard, karłowaty i króliczy. Wszystkie jamniki odznaczają się inteligencją i wesołym usposobieniem, ale czasem mogą wyprowadzić swojego właściciela z równowagi. Dzięki swej czujności i głośnemu szczekaniu nadają się świetnie do stróżowania. Wszystkie jamniki miewają problemy z wypadającym dyskiem, co wzmaga się wraz z ich predyspozycja do przejadani się i otyłości na starość. Regularny ruch i kontrola pożywienia są niezbędne dla utrzymania ich przy zdrowiu.

Źródło: "Księga psów", David Taylor, Warszawa 1994

 

 

Uważany za króla wielkiego polowania i ideał wyżła. Pointer przeszukuje pole wyłącznie bardzo dynamicznym galopem. Posługuje się tylko górnym wiatrem, który ma doskonały. Po zwietrzeniu zwierza przechodzi do stójki z pełnego biegu, dosłownie zamierając w miejscu. Stójkę wykonuje z reguły w postawie stojącej, niekiedy podciągając do góry przednią kończynę, z wyprężonym na wysokości grzbietu ogonem i wyciągniętą silnie do przodu głową, skierowaną w miejsce – punkt (point) przebywania zwierzyny. Posiada, najczęściej wrodzoną, umiejętność sekundowania, czyli wykonywania stójki na widok stójki robionej przez partnera. Ma słaby zmysł orientacji i nie najlepszy wiatr dolny, przez co miewa kłopoty z powrotem do swego pana. Na zachodzie Europy wykorzystywany niemal wyłącznie do pracy w dużym polu, czyli szukania i wystawiania zwierza bytującego w polach. U nas pointery służą głównie jako psy wszechstronne. Są to dla przewodników stanowczych, ale zrównoważonych, gdyż z reguły źle znoszą złe traktowanie. Są towarzyskie i pomimo wielkiego temperamentu mogą być trzymane w mieszkaniu, pod warunkiem stworzenia im możliwości codziennego wybiegania się. Ich krótki włos nie wymaga specjalnych zabiegów pielęgnacyjnych. Podlegają próbom pracy.

Źródło: Kynologia Łowiecka. Podręcznik, praca zbiorowa, Oficyna Wydawnicza FOREST i Zarząd Główny PZŁ, Warszawa 2013

 

 

Nazywany bywa posokowcem górskim. Pochodzi od alpejskich gończaków używanych kiedyś między innymi do polowania na kozice. Jest psem odważnym, a niekiedy nawet zapalczywym, nie trzymany mocną ręką może się zrobić psem nadmiernie samodzielnym, a nawet agresywnym. Wymaga konsekwentnego przewodnika oraz starannego wychowania i ułożenia. Późno osiąga dojrzałość psychiczną. Według zaleceń klubu rasy winien być użytkowany wyłącznie jako tropowiec. Jego krótki włos nie wymaga specjalnych zabiegów pielęgnacyjnych. Podlega próbom pracy.

Źródło: Kynologia Łowiecka. Podręcznik, praca zbiorowa, Oficyna Wydawnicza FOREST i Zarząd Główny PZŁ, Warszawa 2013

 

 

Zewnętrznie bardzo podobny do łajki rosyjsko – europejskiej. W odróżnieniu od łajek, używany często do polować na drobne, nadrzewne zwierzęta futerkowe, karelski pies na niedźwiedzie układany był do polowań na grubego zwierza: jelenia, łosia, niedźwiedzia. Jak inne szpice myśliwskie jest psem bardzo żywym i ruchliwym, obdarzonym ddużą pasją myśliwską. Jest odważny, cięty i wytrwały. Podobnie jak łajki oszczekuje zapalczywie osaczonego zwierza, a nie szczeka w czasie gonu. W naszych łowiskach wykorzystywany jest przede wszystkim jako dzikarz, znacznie rzadziej jako tropowiec i sporadycznie jako płochacz. Ma skromne wymagania bytowe. Nie lubi zbyt wysokich temperatur.

Źródło: Kynologia Łowiecka. Podręcznik, praca zbiorowa, Oficyna Wydawnicza FOREST i Zarząd Główny PZŁ, Warszawa 2013

 

 

Ten znakomity pies myśliwski służy do wypłaszania bekasów, bażantów lub kuropatw, które aportuje z terenów wodnych i lądowych. Dziś jednakże cocker spaniele znane są bardziej jako psy wystawowe. Są niezmiernie popularne w Anglii, a także w Stanach Zjednoczonych, gdzie zdobyły więcej tytułów mistrzowskich niż jakakolwiek inna rasa. Cocker spaniel, którego znamy dziś ustalił się pod koniec XIX w. i w latach 30. stał się najpopularniejszym na terenie Wielkiej Brytanii. To bardzo aktywne, skore do zabawy i inteligentne zwierzę potrafi być czasem uparte. Wskaźnikiem przejawianego entuzjazmu jest ogon, którym macha zawzięcie, zwłaszcza gdy poluje.

Źródło: "Księga psów", David Taylor, Warszawa 1994

 

 

Nazywany również Gordon seter ponieważ rasa ta została ustalona przez księcia Gordona. Największy i najwolniejszy spośród seterów. Ładny i zrównoważony psychicznie, często bywa trzymany w charakterze psa do towarzystwa, jednak znajdują się też psy o wielkiej pasji łowieckiej. Pracuje nie tylko górnym wiatrem, ale również półgórnym i dolnym. Wystawia w pozycji stojącej lub półprzysiadzie, rzadziej leżąco. Lubi pracę w lesie i w wodzie. W Polsce użytkowane są tylko pojedyncze egzemplarze tej rasy. Ich długi włos wymaga starannej i systematycznej pielęgnacji. Mogą być trzymane w mieszkaniu pod warunkiem stworzenia mu możliwości codziennego wybiegania się. Podlega próbom pracy.

Źródło: Kynologia Łowiecka. Podręcznik, praca zbiorowa, Oficyna Wydawnicza FOREST i Zarząd Główny PZŁ, Warszawa 2013

 


 

Norweski „pies na łosie” należy do rodziny szpiców i zasadniczo nie zmienił się przez tysiące lat. W Norwegii odnaleziono pochodzące z odległych czasów szczątki szkieletu psa identycznego z dzisiejszym elkhoundem. Towarzyszył nordyckim myśliwym tysiące lat przed naszą erą, a później Wikingom w czasie ich wypraw morskich. Do Anglii przybył tuż po pierwszej wojnie światowej, a w 1935r. został wpisany został do rejestru Amerykańskiego Związku Kynologicznego. To rasa psów niezależnych i odważnych, odznaczających się szczególną determinacją, ponieważ po przyparciu ofiary do muru, nie ustępują ani o krok, unikając jednocześnie śmiertelnych ciosów łapy niedźwiedzia czy rogów łosia. Przedstawiciele tej rasy wydają całą gamę dźwięków służących komunikowaniu się, od westchnień do szczekania. W czasie polowania elkhound informuje swego pana o wypatrzeniu zwierzyny wydając szczególny odgłos. Co ciekawe, pies ten dobrze miewa się w gorącym, wręcz tropikalnym klimacie.

Źródło: "Księga psów", David Taylor, Warszawa 1994

 

 

To słynny pies – tropiciel, używany w policji. Swoją nazwę zawdzięcza prawdopodobnie niesamowitemu zmysłowi powonienia, który pozwala mu zlokalizować ranną ofiarę, lub być może przynależności do rasy blisko związanej z „błękitną krwią” arystokracji. Jest to rasa psów zaliczanych do najczystszych i najstarszych psów myśliwskich. Jego pochodzenie ssiega VIII w., kiedy to w lasach ardeńskich na terenie dzisiejszej Belgii św. Hubert – patron myśliwych – hodował dużą zgraję psów, nazwanych potem psami św. Huberta. Stały się one ulubioną rasą królów francuskich, a w roku 1066 Wilhelm Zdobywca sprowadził je do Anglii, gdzie przez kolejne wieki były selektywnie hodowane i uszlachetniane, aż do uzyskania obecnych bloodhoundów. Rasa ta odznacza się wstydliwym, łagodnym i raczej spokojnym temperamentem. Gdy tropiąc, spuści nos do dołu, nie jest w stanie zwrócić uwagi na nic innego. Znalazłszy już ofiarę, bloodhound raczej nie zrobi jej żadnej krzywdy – może chcieć się z nią nawet „zaprzyjaźnić”!

Źródło: "Księga psów", David Taylor, Warszawa 1994